1. เค้าว่ากันว่า . . . อ่านหนังสือสักเล่มต้องใช้เวลา
 เช่นเดียวกัน เราคงไม่รู้จักใครสักคนได้ดีตั้งแต่วันแรก

2. เค้าว่ากันว่า . . . อย่าตัดสินหนังสือดี ๆ แค่ปกมันสวย
 เช่นเดียวกัน คนหน้าตาดี อาจจะไม่ใช่คนดีเสมอไป

3. เค้าว่ากันว่า . . . คนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเลย
ก็ใช่ว่าจะมีหนังสือเล่มแรกในชีวิตที่ชอบไม่ได้ เช่นเดียวกัน
คนที่เราไม่คิดจะอยากรู้จัก อาจจะเป็นคนที่ดีที่สุดในชีวิตเราก็ได้

4. เค้าว่ากันว่า . . . การชอบหนังสือสักเล่ม ไม่ได้หมายความ
ว่า หนังสือเล่มนั้น เนื้อหาดีทุกหน้า เช่นเดียวกัน การรู้สึกดีกับ
ใครสักคน ไม่จำเป็นว่าเขาต้องไม่มีข้อเสียอะไรเลย

5. เค้าว่ากันว่า . . . อย่ารู้สึกเสียดายเวลา กับการอ่านหนังสือ
บางเล่มจนจบ แล้วพบว่าเป็นหนังสือที่ไม่ชอบ เช่นเดียวกัน
จงรู้สึกดี กับการใช้เวลากับใครสักคนหนึ่งอย่างเต็มที่ แม้ว่าวัน
หนึ่งจะรู้ว่า เขาคนนั้นไม่ใช่เลยสักนิด เพราะอย่างน้อย ต่อจากนี้
ไป เราจะได้เลือกทางที่ถูกและคนที่ใช่ซะที

*****************************************************
คนพิเศษ

เคยมีชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้
ในชีวิตคนเรามีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น
 แต่ในผู้คนมากมายเหล่านั้น อย่างน้อยคงต้องมีใครบางคน
ที่ทำให้เรารู้สึก “ไม่ธรรมดา” ที่จะนึกถึงเรียกว่าเป็น
 “ความพิเศษ” ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไป
ของจิตใจ ก็ในเมื่อคำว่า “พิเศษ” หมายถึงความจำเพาะ
ความแปลกแยก ความดีงาม ความอบอุ่นในหัวใจ

กระนั้นทำไมเราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด

ให้ “ความรู้สึกดีดี” จากจิตใจที่ดีดี

ให้ “ความอาทรถึง” จากจิตใจที่นึกถึง

ให้ “ความห่วง” จากจิตใจที่เป็นห่วง

ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างดีดี แต่มี “สติ”

ให้ไปเถอะ ให้ไปอย่างอบอุ่น แต่ไม่ “คุกรุ่น”

ให้ไปเลย ให้ไปเท่าไหร่ก็ได้

แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง “ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม”
และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสาย สะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้าง
ก็จงหยุดพักตรึกตรอง อย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด
 “สิ่งดีดี” จนกระจัดกระจาย เพราะ “การให้ความหมาย
” ไม่ใช่ “การตั้งความหวัง”

คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคน
 “จะไม่ตั้งความหวังในกันและกัน”

เพราะการตั้งความหวังมักนำมาซึ่ง “การเรียกร้อง”
“ความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ” โดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนัก
 หนาวนัก และไม่เป็นสุข

เราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆ
 หากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มทวีขึ้น เราต้องค่อยๆ
เดินออกมาสูดอากาศเย็น หากตรงกันข้ามเราก็ต้องหลบเร้น
จากความหนาวมาอาบไอแดดเช่นกัน และอย่าลืมว่า
 “ความพิเศษ” ไม่ได้จำกัดว่าจะต้องเป็นพิเศษมากหรือพิเศษสุด
หรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษ
ในวิถีชีวิตได้หลายลักษณะ พิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้
ในเมื่อหัวใจเป็นของเรา เราก็ย่อมเลือกให้ความพิเศษ
กับใครก็ได้ที่ เราจะไม่ต้องแลกกับความทุกข์อย่างพิเศษกลับมา

จงให้ “ความพิเศษ” เป็นชีวิตชีวา เป็นแววตาที่แจ่มใส
 เป็นความห่วงใยที่เมื่อนึกถึงทีไรก็ยิ้มได้ ไม่วิ่งหนี แต่ไม่วิ่งตาม
 ไม่หักห้าม แต่ไม่กระโจนใส่ ไม่เป็นน้ำตาลที่หวานอ่อนไหว
 แต่เป็นความอบอุ่นในหัวใจและเอื้ออาทร จงเป็นความแจ่มใส
ในอารมณ์ของตัวเอง เป็นความชุ่มชื่น สดใส เช่นสายน้ำ
 เป็นสีสันงดงามเช่นมวลผกา เป็นสีเขียวของใบไม้
ที่เย็นที่ตาและที่ใจ และที่ตรงนี้ จะอีกนานเท่าใด ไม่ว่า
“คนพิเศษ” คนนั้นจะอยู่ใกล้ หรือต้องจากกันไกล

“ความพิเศษ” นั้นก็จะคงอยู่อย่างมีคุณค่า ณ ที่เดิม
ที่ซึ่งใจข้างซ้ายตรงกัน
+++++++++++++++++++++++++++++

จะรักเธอและดูแลเธอให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะทำได้